Deze Echium uit Madeira is misschien wel de meest spectaculaire van het geslacht. Ik ben al vele jaren jaloers op tuiniers in Californië die ze in hun voortuin hebben. Dat heet in onze kringen 'climate envy'. Bij ons is deze is helaas echt niet winterhard dus je moet haar binnen overwinteren. Maar ik vind haar die moeite waard. Ze is bladhoudend, dus in een wintertuin of serre ook nog charmant.
Ze mag in voorjaar en zomer worden gesnoeid zodat ze verder vertakt en vol en compact blijft
Mijn favoriete heemplant heeft het in onze wilde berm wat lastig vanwege de voor haar te rijke grond. Op wat schrale zandige grond doen ze het beter. Bij ons worden ze wel reusachtig groot. Ik zag ze de buurt van Namur in grasland waar ze maar 20 cm hoog werden.
Op open plekken kan ze goed uitbreiden.
Ik leerde in 1989 van Joep Ritzen dat Edgeworthia in Japan bij tempels wordt geplant en dat men daar een knoop in de flexibele stengels legde om 'geluk vast te binden'. Joep en ik legden beiden een knoop in een van de stengels. Van de sterke vezels wordt papier voor bankbiljetten gemaakt.
Wij planten ze tegenwoordig vanwege de sterke, heerlijk zoete honing geur in het vroege voorjaar. De rest van het jaar genieten we van het exotische blad.
Ze is op een beschutte plek goed winterhard.
'Sweet Scarlet' is een zelfbestuivende Oekraïense selectie met wat grotere en veel zoetere vruchten dan de wildvorm.
Deze zeer winterharde struik bindt stikstof uit de lucht en kan daarom op elke grond groeien.
De vruchten rijpen in juli en kunnen rauw worden gegeten, maar worden meestal verwerkt tot jam.
Ze vormen een dicht gewas en zijn daarom ook geschikt als haagplant.
De rode bessen, hangend aan lange steeltjes, zijn rauw of als jam eetbaar.
Haar kleine bloemetjes verspreiden een sterke zoete geur en zijn zeer geliefd bij bijen. Deze tot 2 m brede en 3 m hoge struik is zeer dicht en daarom ook geschikt als windkering. Haar wortels leven in symbiose met een bacterie die stikstof uit de lucht bindt. Daardoor wordt de grond rondom de plant verrijkt.
Echt multifunctieflora dus.
De miniscule witte bloemetjes vallen nauwelijks op behalve door hun zoete geur die op grote afstand nog aandacht vraagt.
Ze bindt stikstof, wat andere planten in de buurt ten goede komt en 'voedselbossers' heel blij maakt. (tot 10% meer opbrengst bij fruit in de buurt)
De goed smakende besjes rijpen in september - oktober en kunnen zo van de struik worden gegeten.
Prima zelf bestuivend, maar nog beter dragend met een andere cultivar in de buurt.
Een van de makkelijkste voedselbosplanten. Ze bindt stikstof uit de lucht die ook buurplanten ten goede komt.
De rozerode bessen smaken friszoet en kunnen rauw worden gegeten of verwerkt tot jam of sap. De bloemen valleen alleen op door hun heerlijke geur. De bessen, waar ook de vogels van meegenieten, maken van de herfst een feestje.
Zelfbestuivend, maar combinatie met andere rassen verhoogt de opbrengst.
Deze Amerikaanse vruchtselectie van de van oorsprong Aziatische olijfwilg is zeer rijkdragend en geeft goede lycopeen-rijke zoet-zure vruchten.
Olijfwilgen binden stikstof uit de lucht wat andere planten in de omgeving ten goede komt.
Ze zijn zelfbestuivend, maar een andere cultivar in de buurt zorgt voor nog betere bestuiving en dus meer opbrengst.
Deze van oorsprong Aziatische plant bindt stikstof. Daar profiteren andere planten in hun omgeving van mee. Ze zijn goed winterhard het grijze blad loopt al vroeg uit.
Begin april verschijnen de onopvallende maar sterk geurende bloemetjes.
'Hidden Springs' is een snelgroeiende Amerikaanse selectie. De besjes kunnen rauw worden gegeten. Een bijzonder ingrediënt voor salades.
Ze is zelfbestuivend, maar combinatie met een andere cultivar geeft meer opbrengst.
'Jewel' is een selectie met wat grotere eetbare, zoete aromatische besjes die vanaf september rijpen. Ze is bladverliezend, maar loopt al vroeg uit met glanzend zilver blad.
Haar kleine, heerlijk geurende bloemetjes zijn erg geliefd bij bijen.
De wortels leven in symbiose een een stikstofbindende bacterie waardoor de bodem wordt verrijkt.
Een voedselbossers favoriet.
Elaeagnus umbellata komt oorspronkelijk uit Azië maar is in Europa her en der genaturaliseerd. Ze kan op zeer arme grond nog goed groeien en omdat ze stikstof uit de lucht bindt, de bodem verrijken voor andere planten in de buurt. Ideaal dus voor voedselbossen. De middelgrote eetbare bessen hebben een bijzondere smaak.
Ze is zelfbestuivend, maar combinatie met een andere cultivar geeft een nog grotere opbrengst.
Deze gedoornde struik tot kleine boom bindt stikstof uit de lucht.
De bloemen geuren heerlijk zoet en trekken bestuivers aan. De vrolijke fel rode bessen rijpen in september-oktober.
Ze is zeer productief en zelffertiel maar kan zelfs nog meer opbrengst geven met andere rassen in de buurt.
Van de bessen maak je jam of sap, rauw eten kan ook.
Deze professionele Amerikaanse cultivar is geselecteerd om haar grote aromatische vruchten en goede opbrengst.
Ze bindt via symbiose met bacteriën stikstof uit de lucht wat ook buurplanten ten goede kan komen.
Dezelfde heerlijk geurend bloemetjes als de rest en ook hier geldt: een ander ras in de buurt verhoogt de opbrengst.
De bessen rijpen in september-oktober en worden vers gegeten of verwerkt tot jam of sap.
Een orchidee met een enorm verspreidingsgebied maar bij ons toch schaars en beschermd.
Ze houdt van vochtige kalkrijke grond zoals je ze in duinmoerassen en de kalkmoerassen bij Brussel wel tegenkomt.
Iets echt bijzonders voor je vochtige plekje.
Deze grijs-groene tot bronsgroene, in het najaar vanuit de punten diep purperrood verkleurende, selectie is een introductie van Desirable Plants in Devon. Het is een elegant doorbuigend gras. Juist die groeiwijze in combinatie met de bladkleur maakt het zo aantrekkelijk.
'Totnes Burgundy' verdraagt droogte uitstekend. Ze combineert heel fijn met bijvoorbeeld grijsbladige Nepeta voor een onderhoudsarm hoekje.
Wat heeft het lang geduurd tot we wakker werden voor dit liefje. Al jarenlang zien we voornamelijk in zuidelijke landen dit fijne bloemetje groeien tussen de kieren van een oude trap, of in een muur. Het kwartje is eindelijk gevallen. Dit is eindeloos bloeiend super fijn muurspul.
Mijn excuses dat we je dit zo lang hebben onthouden. Mijn smoes is dat de meeste Erigeron net niet indrukwekkend genoeg zijn.
Al jarenlang zien we voornamelijk in zuidelijke landen dit onschuldige fijne bloemetje groeien tussen de kieren van een oude trap, of in een muur. Het kwartje is eindelijk gevallen: Dit is eindeloos bloeiend super fijn muurspul.
Ze is vast, maar wel wat vorstgevoelig. Normale winters kan ze aan.
Mijn excuses dat we je dit zo lang hebben onthouden.
Deze Griekse reigersbek is ook bij ons winterhard mits ze een plekje in de rotstuin, of op doorlatende, niet te natte grond mag staan.
Ze heeft heerlijk fijn geveerd grijs-groen blad en van voorjaar tot het eind van de zomer zomer geurende, zacht gele, bijna witte bloemetjes.
Een mediterraan pareltje.
Fijn geveerd, iets grijs blad.
Helder witte bloemen met een zwart-purperen tekening.
Lekker laag zodat je ze voorin de border goed kunt bewonderen.
Vooral die tekening in de bloem.
En dat blad.
Deze kruising van Eryngium bourgatii met een onbekende soort heeft net als Eryngium bourgatii 'Picos Amethyst' diep donkere schermen. In het wild zie je ze vooral met grijs-zilveren schermen.
Ze zijn goed vast en uitstekend winterhard. Soms verliezen ze na de bloei hun blad maar dat loopt meestal voor de winter weer uit.
Eryngium behoren tot de beste bijen- en vlinderplanten.
Wat zachter van kleur dan 'Big Blue'. De schijnbloem, het 'sterretje', eigenlijk zijn het steunblaadjes, is groter en fijner gesneden.
Het zijn gemakkelijke, betrouwbare vaste planten. Als het blad na de bloei geel wordt mag je het helemaal wegknippen. voor de winter loopt het weer uit.
Eryngium is super en het is leuk dat het sortiment nu in beweging komt.
Een ingetogen, maar excellente textuurplant uit de Amerikaanse tallgrass prairies. Geschikt voor droge zonnige borders. Het lange gladde spits getand blad vormt flinke rozetten en lijkt inderdaad op dat van agave.
Ze bloeit met groen-witte bolle schermpjes van 1,5 cm op een lange stevige, vertakkende steel en is prima winterhard.
Een bijzondere, wat mysterieuze sfeerplant.
Kruisdistels vind ik geweldig omdat ze overal bij passen en er een feestje van maken, niet alleen in je tuin, maar ook als snijbloem.
Het zijn, als schermbloemigen, geen echte distels en ze woekeren niet, ook niet via zaad.
Deze alpine soort met donker paarse stengels uit de Zwitserse Alpen is zeer standvastig en onderhoudsarm. Ze kunnen na de bloei hun blad verliezen maar lopen in het najaar of in het voorjaar weer uit.
Een Bourgati uit de Picos, Noord Spanje dus.
Eindelijk een met wat kleur op de wangen.
Paarsblauwe stengels en kransen, zilver geaderd blad dat langer mooi blijft dan bij de meeste kruisdistels.
Eindelijk een Eryngium bourgatii die meetelt in de eredivisie van de kruisdistels.
Kruisdistels behoren tot een van mijn favoriete geslachten. Met de toevoeging van Zuid Amerikaanse soorten gaat een nieuwe wereld open. Deze lijkt een soort mini uitvoering van Eryngium pandanifolium. ze is in alles fijner, maar heeft ook spits, yucca achtig blad en vertakkende bloemstengels met rode, in dit geval klein, maar fijne bloemhoofdjes. Ze verdraagt al jaren de winter in kleine potjes gewoon buiten op ons kweekveld hoog in de Aalbeekse bergen.